اﻧﺒﻪ Mangifera indica

ﺍﺯ ﺗﻴﺮﻩ Anacardiaceae ﻭ ﺑﻮﻣﯽ ﺷﺮﻕ ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺧﺖ ﺍﻧﺒﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺒﺰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻮﻣﯽ ﺁﻥ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺣﺪﻭﺩ ۴۰-۳۵ ﻣﺘﺮ ﺭﺷﺪ ﮐﻨﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ ﻣﯽ ﯾﺎﺑﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎی ﭘﻴﻮﻧﺪی ﻭ ﯾﺎ ﺩﻭ ﺭﮔﻪ ﻭ ﺟﺪﯾﺪی ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮔﻴﺎﻩ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻻ ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ ﮐﻤﺘﺮی ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺑﺎ ﻋﻤﻞ ﻫﺮﺱ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺣﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮﻧﺪ .

ﺑﺮﮔﻬﺎ ۳۵-۱۵ ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ ﻁﻮﻝ ﻭ ۱۶-۶ ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ ﻋﺮﺽ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﮔﻬﺎ ﻭﺳﺎﻗﻪ ﻫﺎی ﺟﻮﺍﻥ ﺗﻪ ﻣﺎﯾﻪ ﺍی ﺍﺯ ﺭﻧﮓ ﺻﻮﺭﺗﯽ –ﻧﺎﺭﻧﺠﯽ ﻭ ﺳﭙﺲ ﻗﺮﻣﺰ ﺭﻧﮓ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺑﺎ ﺑﺎﻟﻎ ﺷﺪﻥ ﺳﺒﺰ ﺭﻧﮓ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ. ﮔﻠﻬﺎی ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺍﻧﺒﻪ ﺑﻪ ﺩﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﮔﻠﻬﺎ ﺩﻭ ﺟﻨﺴﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﯾﻌﻨﯽ ﺍﻧﺪﺍﻡ ﻧﺮ ﻭ ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﮔﻠﻬﺎی ﻧﺮ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ . ﮔﻠﻬﺎ ﺑﺮ ﺭﻭی ﮔﻞ ﺁﺫﯾﻨﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﻮﺭ ﺁﻥ ۴۰-۱۰ ﺳﺎﻧﻴﻤﺘﺮ ﻁﻮﻝ ﺩﺍﺭﺩ ﻫﺮ ﮔﻞ ۵ ﻋﺪﺩ ﮔﻠﺒﺮگ ﺳﻔﻴﺪ ﺭﻧﮓ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻣﻌﻄﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﮔﺮﺩﻩ ﺍﻓﺸﺎﻧﯽ ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺳﻂ ﺣﺸﺮﻩ ﻣﮕﺲ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ . ﺑﻪ ﻁﻮﺭ ﮐﻞ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﮔﻠﻬﺎی ﺍﻧﺒﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﻭﺭ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﺎﺭﻭﺭ ﺷﺪﻥ ﺗﻌﺪﺍﺩی ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮔﻠﻬﺎی ﺗﻠﻘﻴﺢ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺭﯾﺰﺵ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﻣﻴﻮﻩ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﻧﺪ . ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﺭﯾﺰﺵ ﮔﻠﻬﺎ ﻭ ﻣﻴﻮﻩ ﻫﺎی ﺭﯾﺰ ﻭ ﮐﻮﭼﮏ ﺍﻧﺒﻪ ﺯﯾﺎﺩ ﺍﺳﺖ . ﻣﻴﻮﻩ ﻫﺎی ﺍﻧﺒﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺷﮑﻞ ﻭ ﺭﻧﮓ ﻭ ﻋﻄﺮ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭ ﻣﺘﻨﻮﻉ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺩﺭ ﻫﻤﮕﯽ ﺁﻧﺎﻥ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﮔﻮﺷﺖ ﻣﻴﻮﻩ ﮐﻤﯽ ﺯﺭﺩ ﺭﻧﮓ ﺷﺪ ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﺳﻔﻴﺪ ﺭﻧﮓ ﻧﻴﺴﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻴﺪﻥ ﻣﻴﻮﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺑﻴﺎﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﮔﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺭﻧﮓ ﮔﻮﺷﺖ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺭﻧﮓ ﭘﻮﺳﺖ . ﻣﻴﻮﻩ ﻫﺎی ﺍﻧﺒﻪ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺳﺒﺰ ﺭﻧﮓ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ ﺟﺪﺍ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺩﻣﺎی ۲۲-۱۸ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﻁﻮﺭ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﭘﻮﺳﺖ ﺍﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﻧﮓ ﺩﻫﺪ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺍﻧﺒﻪ ﻋﻤﺮی ﻁﻮﻻﻧﯽ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﯾﺎﻓﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ۳۰۰ ﺳﺎﻝ ﺳﻦ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺗﻮﺍﻧﺎﯾﯽ ﻣﻴﻮﻩ ﺩﻫﯽ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

نیازهای محیطی

ﺁﺑﻴﺎﺭی:

ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻭﻝ ﮐﺎﺷﺖ ﯾﮏ ﮔﻴﺎﻩ ﺟﻮﺍﻥ ﺍﻧﺒﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﯾﮏ ﯾﺎ ﺩﻭ ﻫﻔﺘﻪ ﯾﮑﺒﺎﺭ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﮔﻴﺎﻩ ﺁﺏ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﻭ ﺭﺷﺪ ﺭﯾﺸﻪ ﻫﺎ ﺗﺤﺮﯾﮏ ﺷﻮﺩ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺑﺎﻟﻎ ﺑﻪ ﺁﺑﻴﺎﺭی ﮐﻤﺘﺮی ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻪ ﻁﻮﺭ ﮐﻞ ﭼﺮﺧﻪ ﺭﺷﺪ ﺍﯾﻦ ﮔﻴﺎﻩ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﯾﺎ ﻋﺪﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻁﻮﺑﺖ ﺩﺭ ﺧﺎک ﺍﺳﺖ ﺑﺪﯾﻦ ﻣﻌﻨﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻣﺮﻁﻮﺏ ﻭ ﯾﺎ ﻓﺼﻠﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﻧﺪﮔﯽ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﯾﻦ ﮔﻴﺎﻩ ﺭﺷﺪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻭ ﮔﻞ ﻭ ﻣﻴﻮﻩ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻓﺼﻠﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﻧﺪﮔﯽ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﻁﻮﺑﺖ ﺧﺎک ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻫﺶ ﻣﯽ ﯾﺎﺑﺪ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﺍﯾﻦ ﮔﻴﺎﻩ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ . ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﮔﻠﺪﻫﯽ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺍﻧﺒﻪ ﮐﻤﯽ ﺧﺸﮑﯽ ﺑﮑﺸﻨﺪ ﻣﻮﺟﺐ ﺍﻓﺰﺍﯾﺶ ﮔﻠﺪﻫﯽ ﻭ ﺷﮑﻞ ﮔﻴﺮی ﻣﻴﻮﻩ ﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﯾﻦ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﺧﺸﮏ ﺷﺪﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﺎک ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﺯﯾﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﻮﻩ ﺍی ﺷﮑﻞ ﻧﻤﯽ ﮔﻴﺮﺩ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺭﻓﺘﻦ ﻭ ﺿﻌﻴﻒ ﺷﺪﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺧﺖ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻭ ﺷﮑﻮﻓﺎﯾﯽ ﮔﻠﻬﺎی ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺧﻴﻠﯽ ﺁﺑﻴﺎﺭی ﮐﺮﺩ .

ﻧﻮﺭ:

ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺍﻧﺒﻪ ﺑﻪ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺣﺪﺍﻗﻞ ۸-۶ ﺳﺎﻋﺖ ﻧﻮﺭ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮔﻴﺎﻫﯽ ﺭﺍ ﺧﺮﯾﺪﺍﺭی ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯾﺪ ﻭ ﺍﻁﻼﻉ ﻧﺪﺍﺭﯾﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭼﻪ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﻧﻮﺭی ﭘﺮﻭﺭﺵ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﺪﺭﯾﺞ ﮔﻴﺎﻩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺁﺷﻨﺎ ﮐﻨﻴﺪ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﯾﻪ ﻭ ﯾﺎ ﻧﻴﻢ ﺳﺎﯾﻪ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺮﮔﻬﺎﯾﯽ ﺑﺎ ﺳﻄﺢ ﻧﺎﺯﮐﺘﺮ ﺑﻪ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺣﺴﺎﺱ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﭼﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﮕﯽ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺗﺪﺭﯾﺞ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻋﺎﺩﺕ ﮐﻨﻨﺪ ﺍﯾﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﺑﺮﺍﯾﺸﺎﻥ ﭘﻴﺶ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ. ﻣﮑﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻧﻮﺭ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﻮﺟﺐ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﮔﻠﻬﺎ ﻭ ﻣﻴﻮﻩ ﻫﺎی ﺟﻮﺍﻥ ﺍﯾﻦ ﮔﻴﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﯾﺰﺵ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﻴﻮﻩ ﭼﻨﺪﺍﻧﯽ ﺑﺮ ﺭﻭی ﮔﻴﺎﻩ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﺩ.

ﺩﻣﺎ:

ﺍﻧﺒﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﮔﺮﻣﺴﻴﺮی ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﺩﻣﺎی ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤﻞ ﺑﺮﺍی ﺍﯾﻦ ﮔﻴﺎﻩ ۳ ﺩﺭﺟﻪ ﺳﺎﻧﺘﻴﮕﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﻣﺎ ﺳﺮﺩﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺷﻮﺩ ﮔﻴﺎﻩ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ. ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺧﺖ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﻁﻘﯽ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍی ﺳﺮﻣﺎی ﭘﺎﯾﻴﺰﻩ ﻭ ﺯﻣﺴﺘﺎﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﻓﻀﺎی ﺑﺎﺯ ﮐﺸﺖ ﮐﺮﺩ  ﺩﻣﺎ ﺑﺮ ﺭﻭی ﮔﻠﺪﻫﯽ ﺍﯾﻦ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻣﻮﺛﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﮔﻠﺪﻫﯽ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺍﻧﺒﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﻣﺎی ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺯﯾﺮ ۱۵ ﺩﺭﺟﻪ ﻧﺰﻭﻝ ﮐﻨﺪ ﻣﻮﺟﺐ ﺭﯾﺰﺵ ﮔﻠﻬﺎ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﻁﯽ ﻓﺼﻞ ﺭﻭﯾﺶ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻣﻴﺎﻧﮕﻴﻦ ﺩﻣﺎﯾﯽ ۳۷-۲۷ ﺩﺭﺟﻪ ﺳﺎﻧﺘﻴﮕﺮﺍﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺷﺖ ﺍﯾﻦ ﮔﻴﺎﻩ ﺑﺠﺰ ﻣﻨﺎﻁﻖ ﮔﺮﻣﺴﻴﺮی ﻣﻮﺟﺐ ﻋﺪﻡ ﻣﻴﻮﻩ ﺩﻫﯽ ﺁﻥ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﮔﺮﻣﺎی ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﺍ ﺩﺭﯾﺎﻓﺖ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺧﺎک:

ﺧﺎﮐﻬﺎی ﺳﺒﮏ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺯﻫﮑﺶ ﺧﻮﺏ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺍﻧﺒﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺍﻧﺒﻪ ﺭﯾﺸﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﻁﻮﯾﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎﻓﺖ ﺧﺎک ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺭﺷﺪ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﺑﻪ ﻧﺤﻮی ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎﻓﺖ ﺧﺎک ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺎ ﻋﻤﻖ ۶ ﻣﺘﺮی ﺧﺎک ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺍی ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﺎک ﺍﯾﻦ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺮﺩ ﻋﻼﻗﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﮐﻤﯽ ﺍﺳﻴﺪی ﺑﻮﺩﻥ ﺧﺎک ﺍﺳﺖ ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﺩﺭ ﺧﺎﮐﻬﺎی ﮔﭽﯽ ﺭﺷﺪ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺧﺎﮐﯽ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﭘﻴﺖ ﻣﻮﺱ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ ﻭ ﯾﺎ ﺍﺯ ﮐﻮﺩﻫﺎﯾﯽ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﺍﺳﻴﺪی ﺷﺪﻥ ﻣﺤﻴﻂ ﮐﺎﺷﺖ ﺷﻮﻧﺪ. ﻣﺜﻼ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻣﺨﻠﻮﻁﯽ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺣﺠﻢ ﻣﺴﺎﻭی ﭘﻴﺖ ﻣﻮﺱ ﻭ ﺧﺎﮐﺒﺮگ ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺩﺭ ﺗﻬﻴﻪ ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺧﺎﮐﯽ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻧﺒﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ. ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺎک ﺑﺮگ ﻭ ﯾﺎ ﺍﺻﻮﻻ ﻣﻮﺍﺩ ﺍﺭﮔﺎﻧﻴﮏ ﺯﯾﺎﺩ ﻣﻮﺟﺐ ﮐﺎﻫﺶ ﮐﻴﻔﻴﺖ ﺭﺷﺪ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﺍﺯﺍ ﻫﺮ ﯾﮏ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺧﺎک ﺑﺮگ +ﭘﻴﺖ ﻣﻮﺱ ﻭ ﯾﺎ ﺧﺎک ﺑﺮگ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ  ﺍﺯ ﺩﻭ ﯾﺎ ﺳﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﺧﺎک ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ. ﮐﻮﺩﺩﻫﯽ ﺩﺭ ﺑﻬﺎﺭ ﻭ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻪ ﮐﻮﺩ ﺩﻫﯽ ﺯﯾﺎﺩ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ . ﺑﺮﺍی ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺟﻮﺍﻥ ﺍﻧﺒﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻴﺰﺍﻥ ﺳﻪ ﻋﻨﺼﺮ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻣﻨﻴﺰﯾﻢ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ.  ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯی ﻫﺎﻭﺍﯾﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻁﻖ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺍﻧﺒﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﮐﻮﺩی ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻓﺮﻣﻮﻝ ۲۰-۲۰-۱۰ ﺑﺪﯾﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻭﻝ ۰۰-۴۰۰ ﮔﺮﻡ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻭﻡ ۶۰۰ ﺍﻟﯽ ۱۲۰۰ ﮔﺮﻡ    ﮐﻮﺩ ﺑﺮﺍی ﻫﺮ ﺩﺭﺧﺖ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻪ ﯾﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﻗﺴﻤﺖ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻉ ﻫﺮ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺭﺷﺪ ﺑﺮﺍی ﮔﻴﺎﻩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ . ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﺍﻧﺒﻪ ﺩﺭ ﻁﯽ ﺳﺎﻝ ﻭ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻣﻴﺰﺍﻥ ﺭﻁﻮﺑﺖ ﺁﺏ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﻭﺭﻩ ﻫﺎی ﺭﺷﺪ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﭘﯽ ﺩﺭ ﭘﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍی ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺑﺎﻟﻎ ﻭ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻴﻮﻩ ﺩﻫﯽ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﻓﺮﻣﻮﻝ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ ﻣﻴﺰﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺑﺪﯾﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﺯﺍ ﻫﺮ ۲٫۵ ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻗﻄﺮ ﺗﻨﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ ۱٫۵-۱ ﻣﺘﺮی ﺳﻄﺢ ﺯﻣﻴﻦ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﺣﺪﻭﺩ ۴۰۰ ﮔﺮﻡ ﮐﻮﺩ ۲۰-۲۰-۱۰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ . ﻣﻴﺰﺍﻥ ﮐﻮﺩ ﺑﻪ ﺩﻭ ﺩﺳﺘﻪ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﯾﮑﯽ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﮔﻠﺪﻫﯽ ﻭ ﺩﯾﮕﺮی ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﻴﻮﻩ ﻫﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﮔﻠﺪﻫﯽ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﮔﻴﺎﻩ ﮐﻮﺩ ﺩﺍﺩ ﭼﻮﻥ ﺭﯾﺰﺵ ﮔﻠﻬﺎ ﺗﺸﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﻁﻮﺭ ﮐﻞ ﮔﻴﺎﻩ ﺍﻧﺒﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﮐﻮﺩﺩﻫﯽ ﺯﯾﺎﺩ ﺣﺴﺎﺱ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﭼﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﮕﯽ ﺑﺮگ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻁﻮﺭ ﮐﻞ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﮔﻴﺎﻩ ﮐﻢ ﮐﻮﺩ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﭼﺎﺭ ﺑﻴﺶ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺳﻤﻴﺖ ﮐﻮﺩ ﺩﺭ ﺧﺎک ﺷﻮﺩ.
ﺗﮑﺜﻴﺮ: ﺍﺻﻮﻻ ﺩﺭﺧﺘﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﺬﺭ ﺯﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﻋﻤﺮ ﻁﻮﻻﻧﯽ ﺗﺮی ﺩﺭ ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﺑﺎ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﭘﻴﻮﻧﺪ ﺷﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﺩﯾﺮﺗﺮ ﻣﻴﻮﻩ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ ﻭ ﺳﺎﻝ ﺁﻭﺭی ﺷﺪﯾﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻨﻴﻦ ﺩﺭﺧﺘﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﻣﺤﻴﻄﯽ ﺣﺪﻭﺩ ۷-۵ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﺎﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺑﺬﺭ ﻣﻴﻮﻩ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﯾﻄﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﻁﻦ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﺍﯾﻦ ﻣﺪﺕ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ۱۰ ﻭ ﯾﺎ ﺣﺘﯽ ۱۵ ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ ﺯﯾﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺩﺭﺧﺘﺎﻧﯽ ﺩﯾﺮﺗﺮ ﺑﻪ ﺑﻠﻮﻍ ﻭ ﻣﻴﻮﻩ ﺩﻫﯽ ﻣﯽ ﺭﺳﻨﺪ. ﻫﺴﺘﻪ ﺍﻧﺒﻪ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ ۴۰-۳۰ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﻣﻴﻮﻩ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﻫﺴﺘﻪ ﻫﺎی  ﮐﻬﻨﻪ ﺗﺮ ﯾﺎ ﺟﻮﺍﻧﻪ ﻧﻤﯽ ﺯﻧﻨﺪ ﻭ ﯾﺎ ﮔﻴﺎﻫﯽ ﺑﺎ ﮐﻴﻔﻴﺖ ﭘﺎﯾﻴﻦ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ.  ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎی ﻣﻴﻮﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻪ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩ . ﺳﭙﺲ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﺏ ﺷﺴﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺣﻮﻟﻪ ﻭ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺍی ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺯﺑﺮ ﺧﺸﮏ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﮐﺮﮐﻬﺎی ﺭﻭی ﻫﺴﺘﻪ ﭘﺎک ﺷﻮﻧﺪ. ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﯾﮏ ﭼﺎﻗﻮ ﺷﮑﺎﻓﯽ ﺳﻄﺤﯽ ﺭﻭی ﭘﻮﺳﺖ ﻫﺴﺘﻪ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ. ﺩﻗﺖ ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺷﮑﺎﻑ ﺳﻄﺤﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻋﻤﻖ ﻧﺮﺳﺪ. ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﺩﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩ ﯾﺎ ﻫﺴﺘﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺗﯽ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﺑﮑﺎﺭﯾﻢ ﻭ ﯾﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﺬﺭﻫﺎی ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻭﺭﯾﻢ ﻭ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺑﮑﺎﺭﯾﻢ ﺯﯾﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﻫﺴﺘﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺑﺬﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ .  ﻋﻤﻖ ﮐﺎﺷﺖ ﻫﺮ ﯾﮏ ﺍﺯ ﺑﺬﺭﻫﺎ ﺣﺪﻭﺩ ۳-۲ ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺑﻴﺎﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺬﺭﻫﺎی ﺍﯾﻦ ﮔﻴﺎﻩ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﺳﻄﺤﯽ ﮐﺎﺷﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ. ﻫﻨﮕﺎﻡ ﮐﺎﺷﺖ ﻧﻴﺰ ﺑﺬﺭﻫﺎ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﺍﻓﻘﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﺎﺷﺖ ﺍﻧﺒﻪ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﻁﻖ ﮔﺮﻣﺴﻴﺮ ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍی ﻓﺼﻞ ﺑﺎﺭﺵ ﻭ ﻣﺮﻁﻮﺏ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﺎک ﯾﻌﻨﯽ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺑﻬﺎﺭ ﯾﺎ ﺍﻭﺍﯾﻞ ﺗﺒﺎﺳﺘﺎﻥ ﺍﺳﺖ . ﺑﺬﺭﻫﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﺎﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻮﺩﻥ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﻣﺤﻴﻄﯽ  ﺑﻪ ﺣﺪﻭﺩ ۱۵ ﺭﻭﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﺟﻮﺍﻧﻪ ﺑﺰﻧﻨﺪ. ﺩﺭ ﻁﯽ ﺍﯾﻦ ﻣﺪﺕ ﻣﺤﻴﻂ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﺮﻡ )ﺩﻣﺎی ﺧﺎک ﺣﺪﻭﺩ ۲۱ ﺩﺭﺟﻪ( ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺗﺎﺑﺶ ﺍﺷﻌﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﺯ ﻫﺮ ﺑﺬﺭ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺟﻮﺍﻧﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﺎﯾﺴﺖ ﺑﺠﺰ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﻗﻮی ﺗﺮﯾﻦ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﺣﺬﻑ ﮐﺮﺩ.  ﺭﻭﺵ ﺩﯾﮕﺮ ﻋﻤﻞ ﭘﻴﻮﻧﺪ ﺯﻧﯽ ﺑﺮ ﺭﻭی ﭘﺎﯾﻪ ﻫﺎی ﺍﯾﻦ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﯾﻌﻨﯽ ﭘﺎﯾﻪ ﻫﺎ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﮐﺎﺷﺖ ﺑﺬﺭ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﯽ ﺁﯾﻨﺪ ﺳﭙﺲ ﺑﺮ ﺭﻭی ﺍﯾﻦ ﭘﺎﯾﻪ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ ، ﭘﻴﻮﻧﺪﮐﻬﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺑﺎﻟﻎ ﻭ ﺑﺎ ﮐﻴﻔﻴﺖ ﺗﻬﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ، ﭘﻴﻮﻧﺪ ﺯﺩﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ . ﻧﻬﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﭘﺎﯾﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﻦ ۱٫۲۵ ﺍﻟﯽ ۹ ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ ﻗﻄﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺭﻭﺷﻬﺎﯾﯽ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﻮﻧﺪ ﺯﺑﺎﻧﻪ ﺍی ﻭ ﯾﺎ ﻧﻴﻤﺎﻧﻴﻢ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﯽ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ .  ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﭘﻴﻮﻧﺪی ﻣﻌﻤﻮﻻ ﺣﺪﻭﺩ ۳ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻋﻤﻞ ﭘﻴﻮﻧﺪ ﻣﻴﻮﻩ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ. ﺩﺭ ﺗﮑﺜﻴﺮ ﺍﯾﻦ ﮔﻴﺎﻩ ﮔﺎﻫﯽ ﺍﺯ ﻗﻠﻤﻪ ﻭ ﺭﻭﺵ ﺧﻮﺍﺑﺎﻧﻴﺪﻥ ﻫﻮﺍﯾﯽ ﯾﺎﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﯾﯽ ﻣﻌﻤﻮﻝ ﻭ ﻣﺘﺪﺍﻭﻝ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ  ﺯﯾﺮﺍ ﺩﺭﺧﺖ ﺣﺎﺻﻞ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺭﻭﺵ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺭﯾﺸﻪ ﺍی ﺿﻌﻴﻔﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ .

ﻫﺮﺱ:

ﺍﻧﺒﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺘﺎﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﺳﻬﺎی ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺷﺪﯾﺪ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻤﻠﯽ ﺑﺮﺍی ﯾﮏ ﻭ ﯾﺎ ﺣﺘﯽ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﻣﻴﺰﺍﻥ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺁﻥ ﮐﻢ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﺍﮔﺮ ﻫﺮﺱ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺧﺖ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﻭ ﺳﺎﻻﻧﻪ ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻣﻌﺘﺪﻝ ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ . ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﺣﺪﻭﺩ ﯾﮏ ﻣﺘﺮ ﺷﺪ ﺣﺪﻭﺩ ﯾﮏ ﺳﻮﻡ ﺍﺯ ﻁﻮﻝ ﺁﻧﺮﺍ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﮑﻪ ﻁﻮﻝ ﻣﺤﻮﺭ ﺍﺻﻠﯽ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻣﺘﺮ ﺭﺳﻴﺪ ﯾﮏ ﺳﻮﻡ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ . ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ ﺩﺭﺧﺖ )ﻣﺤﻮﺭ ﺍﺻﻠﯽ( ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ۴٫۶-۳٫۷ ﻣﺘﺮ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺤﻮﺭ ﺍﺻﻠﯽ ﺩﺭﺧﺖ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺭﺷﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻥ ﻭ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻥ ﺩﺭﺧﺖ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻤﻞ ﻗﻄﻊ ﻭ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﻧﻮک ﺗﻨﻪ ﺍﺻﻠﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭﺧﺖ ﺭﺍ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﻧﮕﻬﺪﺍﺷﺖ.  ﮔﻠﻬﺎی ﺍﻧﺒﻪ ﺩﺭ ﻧﻮک ﺳﺎﻗﻪ ﻫﺎی ﺣﺎﺻﻞ ﺍﺯ ﺭﺷﺪ ﺳﺎﻝ ﺟﺎﺭی ﺷﮑﻞ ﻣﯽ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﻫﺮ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻪ ﺳﺎﻗﻪ ﻫﺎی ﻓﺮﻋﯽ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﻴﻮﻩ ﺩﻫﯽ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺧﺖ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ . ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﮔﺎﻫﯽ ﺳﺮﺯﻧﯽ ﻭ ﯾﺎ ﻗﻄﻊ ﻧﻮک ﺳﺎﻗﻪ ﻫﺎی ﺟﻮﺍﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﺭﺷﺪ ﺳﺎﻗﻪ ﻫﺎی ﻓﺮﻋﯽ ﺑﻴﺸﺘﺮی ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﻮﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﺑﺮﺍی ﺳﺎﻗﻪ ﻫﺎی ﺟﻮﺍﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎی ﻣﺴﻦ ﺗﺮ ﺭﺍ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﻭ ﺁﺳﻴﺐ ﺩﯾﺪﻩ ﻭ ﯾﺎ ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺭﺷﺪ ﺳﺎﻗﻪ ﻫﺎی ﺟﻮﺍﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﻧﺰﺩﯾﮑﯽ ﺍﺻﻠﯽ ﺗﺮﯾﻦ ﺳﺎﻗﻪ ﻗﻄﻊ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺭﻭﯾﺶ ﺳﺎﻗﻪ ﺍﺻﻠﯽ ﺟﻮﺍﻥ ﺩﯾﮕﺮی ﺗﺤﺮﯾﮏ ﺷﻮﺩ. ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺳﺎﻗﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻣﻮﺟﺐ ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻭ ﺷﻠﻮﻏﯽ ﻣﺮﮐﺰ ﺗﺎﺝ ﺩﺭﺧﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺭﺷﺪ ﺳﺎﯾﺮ ﺷﺎﺧﺴﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺣﺪﻭﺩ ۳-۲ ﺳﺎﻧﺘﯽ ﺷﺎﺧﻪ ﺍﺻﻠﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﺘﺼﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﮐﺮﺩ. ﺳﻮﺍﻟﯽ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﭘﻴﺶ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎی ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻫﺮﺱ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﺭﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﻫﺮﺱ ﮐﺮﺩ. ﺑﺮﺧﯽ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﺯ ﺳﺎﻗﻪ ﺍﺻﻠﯽ ﺣﺪﻭﺩ ۴٫۵ ﻣﺘﺮ ﺑﺎﻗﯽ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ . ﺳﺎﻗﻪ ﻫﺎی ﻣﺮﮐﺰ ﮔﻴﺎﻩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻧﻮﺭ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺑﻪ ﻣﺮﮐﺰ ﮔﻴﺎﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﺭﺍ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺪﺗﯽ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﯾﺎﺩی ﺳﺎﻗﻪ ﻫﺎی ﺟﺪﯾﺪ ﺭﺷﺪ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﻗﻮی ﺗﺮﯾﻦ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﺩﺭ ﺍﻁﺮﺍﻑ ﺩﺭﺧﺖ ﻭ ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺯ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮﺱ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺍﻧﺒﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭼﻴﺪﻥ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻪ ﺧﺰﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻫﺮﺱ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺁﻓﺎﺕ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭی:

ﺁﻧﺘﺮﺍﮐﻨﻮﺯ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭی ﻫﺎی ﻗﺎﺭﭼﯽ ﺷﺎﯾﻊ ﺍﻧﺒﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﺳﻴﺎﻩ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﮔﻠﻬﺎی ﮔﻴﺎﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻟﮑﻪ ﻫﺎی ﺳﻴﺎﻩ ﺭﻧﮕﯽ ﺑﺮ ﺭﻭی ﺳﺎﻗﻪ ، ﺑﺮگ ﻭ ﻣﻴﻮﻩ ﻫﺎی ﮔﻴﺎﻩ ﻭ ﺭﯾﺰﺵ ﺁﻧﺎﻥ ﺷﻮﺩ . ﺑﻴﻤﺎﺭی ﻟﮑﻪ ﺳﻴﺎﻩ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭی ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﺑﺮﻭﺯ ﺯﺧﻤﻬﺎﯾﯽ ﻗﻬﻮﻩ ﺍی ﺭﻧﮓ ﺑﺎ ﻅﺎﻫﺮی ﭼﻮﺏ ﭘﻨﺒﻪ ﺍی ﺑﺮ ﺭﻭی ﮔﻞ ﻣﻴﻮﻩ ﺑﺮگ ﻭ ﺳﺎﻗﻬﺎ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ . ﺳﻔﻴﺪک ﭘﻮﺩﺭی ﺑﻴﻤﺎﺭی ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻮﺍﺣﯽ ﺟﻮﺍﻥ ﮔﻴﺎﻩ ﺭﺍ ﺩﺭﮔﻴﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻧﻮﺍﺣﯽ ﺳﻔﻴﺪ ﺭﻧﮓ ﻭ ﭘﻮﺩﺭی ﺑﺮ ﺭﻭی ﺁﻧﺎﻥ ﺷﮑﻞ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺯﻧﮓ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻤﺎﺭی ﻗﺎﺭﭼﯽ ﺩﯾﮕﺮی ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻟﮑﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﻗﺮﻣﺰ-ﻧﺎﺭﻧﺠﯽ ﺑﺮ ﺭﻭی ﺑﺮﮔﻬﺎی ﮔﻴﺎﻩ ﻅﺎﻫﺮﻣﯽ ﺷﻮﺩ . ﭘﮋﻣﺮﺩﮔﯽ ﻭﺭﺗﻴﺴﻠﻴﻮﻡ ﺑﻴﻤﺎﺭی ﻗﺎﺭﭼﯽ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺎﮐﺰی ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﯾﺸﻪ ﻫﺎ ﻭ ﻁﻮﻗﻪ ﮔﻴﺎﻩ ﺭﺍ ﺩﺭﮔﻴﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﻮﺟﺐ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺭﻓﺘﻦ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﮔﻴﺎﻩ ﺷﻮﺩ . ﺯﻭﺍﻝ ﮔﻴﺎﻩ ﺑﺎ ﭘﮋﻣﺮﺩﻥ ﺑﺮﮔﻬﺎ ﻭﺳﺎﻗﻪ ﻫﺎی ﺟﻮﺍﻥ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺗﺪﺭﯾﺞ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮔﻴﺎﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﻴﺮﺩ.

ﮔﻠﻬﺎی ﺳﻔﻴﺪ ﺭﻧﮓ ﺍﻧﺒﻪ

 

ﮔﻞ ﺁﺫﯾﻦ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﻴﻮﻩ ﻫﺎی ﺟﻮﺍﻥ

ﺗﻨﻮﻉ ﻣﻴﻮﻩ ﻫﺎی ﺍﻧﺒﻪ ﺩﺭ ﻫﺎﻭﺍﯾﯽ. ﺑﻪ ﻁﻮﺭ ﮐﻞ ﺍﯾﻦ ﮔﻴﺎﻩ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺷﮑﻞ ﻭ ﺭﻧﮓ ﻣﻴﻮﻩ ﻣﺘﻨﻮﻉ ﺍﺳﺖ.

www.1landscape.ir